Essays

In Pirates of the Caribbean kijkt niemand mij aan. In Frozen Ever After iedereen. Twee boten die door het donker langs showscènes varen, en toch een compleet ander gevoel.

Wat maakt dat verschil? Een essay over erkenning van de kijker en theatraliteit.

Guardians of the Galaxy laat mij koud, en toch vind ik Mission: Breakout een goede attractie. Ratatouille is precies andersom. Blijkbaar staat mijn liefde voor een franchise daar los van.

Wat dan wel het verschil maakt, gaat over de keuze die ontwerpers hebben zodra het merk al vastligt: de film naspelen, of laten zien waar de camera nooit kwam.

Ik onderzocht de geschiedenis van de abdij van Herkenrode, en dat bleek niet zomaar een kerk te zijn: er was iets te zien, er kwam publiek op af, en iemand bepaalde de route.

Diezelfde drieslag ligt onder Aken, Varallo, een Amsterdamse doolhof uit 1602 en Panorama Mesdag.

Als kind bezocht ik Living Tomorrow in Amsterdam. Ik onthield een huisassistent met vrouwenstem en een draagbare Philips-tv, allebei waren ze het net niet.

Daarnaast de voedselpil, het huis van Monsanto en die van Chriet Titulaer in Rosmalen, waar het badkamerplafond openging op stemcommando, als het meewerkte.