Above the Line
Above the Line was een immersieve voorstelling over gentrificatie in Amsterdam-Noord. Je loopt rond in een filmstudio die er een documentaire over maakt, helpt mee, en ziet jezelf aan het eind terug, verknipt tot iemand die je niet bent.
Het onderwerp was de buurt, maar vooral hoe er over die buurt wordt verteld. Deze voorstelling laat je dat overkomen. Zeven acteurs spelen tegelijk hun eigen agenda, waardoor niemand alles kan zien en iedereen een eigen versie van de avond opbouwt. De ruimtes vertellen ondertussen mee, via documenten en persoonlijke spullen die de studio een verleden geven. En helemaal aan het eind wacht een documentaire waarin al je goede bedoelingen net iets anders blijken te zijn gemonteerd.
Je krijgt een baan
De voorstelling begint met een sollicitatiegesprek. Je krijgt een taak voor de documentaire en de naam van iemand bij wie je je kunt melden, en daarmee geven we je een reden. Een reden om een ruimte binnen te stappen, iemand aan te spreken, ergens middenin te gaan staan. Publiek zonder rol blijft in de deuropening hangen (ikzelf ook), maar hier had je een aandeel in de productie.
Zeven agenda's tegelijk
Zeven medewerkers van de studio, elk uit een andere hoek van de buurt, elk met eigen belangen en een eigen script. Alles speelt gelijktijdig, dus waar je toevallig stond bepaalt wat je hebt meegemaakt. Na afloop blijkt iedereen een andere avond te hebben gezien, en daar begint het eigenlijke gesprek: wie welk stuk heeft gemist, en hoe zeker je eigen versie is.
Ruimtes met een verleden
In elke ruimte liggen documenten, aantekeningen en persoonlijke spullen die de studio en haar mensen een achtergrond geven. Wie rondsnuffelt, vindt context die nooit rechtstreeks is genoemd door een karakter: oude plannen, ruzies op papier, dromen aan een prikbord. Zo is er ook iets te doen als er in jouw ruimte even niets gebeurt.
Een script van zestig pagina's, op de klok
Zeven verhaallijnen die op vaste momenten moeten samenkomen, zonder regisseur die kan ingrijpen. De oplossing zat in de lucht: elke ruimte kreeg een eigen soundtrack, met daarin audiocues verstopt waaraan de acteurs konden horen hoe ver de avond was. Voor de publiek sfeer, voor acteurs een klok.
De montage
De documentaire die je aan het eind te zien krijgt, is tijdens de voorstelling opgenomen en met opzet uit zijn verband gemonteerd, inclusief jouw bijdrage. Wat je ook zei, hoe goed je het ook bedoelde: op het scherm ben je iemand anders geworden. Samen met de anderen die bij de opname waren, zie je het contrast en wordt het eindgesprek aangewakkerd.