The Midnight Express is een escaperoom in een klassieke nachttrein rond de eeuwwisseling, op haar eerste rit van Utrecht naar Constantinopel. Onderweg blijkt niet elke passagier te zijn wie hij zegt dat hij is.
Een rijke investeerder wil bewijzen dat zijn hogesnelheidslijn de rit in één etmaal kan rijden, en jij mag mee om de recordpoging te aanschouwen. De kamer zelf is bewust wat lineairder, met klassieke puzzelideeën in een nieuw jasje. Het echte ontwerpwerk zit in de ruimtes: een chique trein wordt na vijf rijtuigen eentonig, dus ga je ook backstage, waar normaal alleen personeel mag komen. En je loopt terug door rijtuigen waar je al was, om te merken dat de reis intussen is doorgegaan.
De gang waar je begint, met de bagage van medepassagiers die je nog niet kent. In je eigen coupé ligt een boekje klaar met iedereen die aan boord werkt, van de conducteur tot de kokkin. Het decor loopt door tot aan het plafond, met gebogen houten panelen en ramen waarin de lantaarnpalen voorbijglijden.
In de coupé staat een rangeerspel voor je klaar. Zodra je de wagons in de juiste volgorde hebt geschoven, komt er buiten beweging in het landschap: de recordpoging is begonnen. Op dat moment begint het verhaal pas echt.
De chique kant van de rit, waar de investeerder zijn gasten ontvangt met gestijfd linnen, en kristallen glaswerk. Alles hier ademt dat de recordpoging vooral een society-gebeurtenis is. Dat beeld houdt precies één deur stand.
Een trein heeft ook een achterkant: de keuken waar de kokkin het diner uitvecht, en de locomotief waar het heet en vies is. Je verlaat de trein nooit, maar elk rijtuig voelt als een andere wereld, met steeds iemand anders die er de baas is.
De rit duurt een etmaal, dus ergens onderweg wordt het donker. De lampen dimmen, de ramen kleuren diepblauw, en de trein die je inmiddels dacht te kennen voelt anders aan. Er is tijd verstreken sinds je hier voor het laatst liep.